Gazetari i njohur humb jetën, miku i tij rrënqeth rrjetin me mesazhin prekës!

Aleksandër Çipa, në cilësinë e drejtuesit të Unionit të Gazetarëve Shqiptarë, ka shprehur dhimbjen e tij përmes një shkrimi të detajuar në rrjetet sociale për ndarjen nga jeta të Stefano Marcellit, bashkëshortit të gazetares shqiptare Gerta Zaimi.

Çipa ka treguar se lajmi për vdekjen e Marcellit e ka tronditur thellë, duke vlerësuar kontributin e vyer që ai dha në median shqiptare me përvojën e tij të gjatë profesionale.

Në postimin e tij, kreu i UGSH-së bëri të ditur edhe ngushëllimin që i dërgoi Zaimit, duke shprehur keqardhje për bisedat dhe diskutimet që mbetën përgjysmë pas këtij largimi të parakohshëm.

Mes rreshtave, ai ka ndarë edhe detaje nga bashkëbisedimi i fundit që kishte pasur me Marcellin, ku fokusi i tyre ishte përqendruar te ndikimi historik i Perandorisë Osmane në territorin shqiptar.

“Tani, i dashur Stëfano, nuk e vazhdojmë më këtë temë dhe asgjë prej gjëje tjetër. Unë nuk besoj tek e thëna se shpirti takohet me shpirtin. Besoj tek e thëna jote:” Il giudizio, come sempre, solo ai lettori.” (Gjykimi, si gjithmonë, u takon vetëm lexuesve.”)”, thekson ai në mesazhin e tij.

Në shkrimin e tij përkujtimor, Çipa shpjegon se njohja e tij me gazetarin Stefano Marcelli kishte ardhur në dy forma.

Takimi i parë ish pa e parë: përmes teksteve në shtypin e shkruar.

Ndërsa kontaktet e tjera u zhvilluan nëpër tavolina, falë planifikimeve dhe rastësive të ndryshme.

Për këtë njohje, Çipa shpreh mirënjohje për kolegen Gerta Zaimi, bashkëshorten e të ndjerit.

Ndërkohë, Elsa Ballauri njihet si personi që mundësoi kontaktin e parë mes tyre.

Sot, Gerta nuk u kufizua vetëm në një njoftim të zakonshëm, por ndau dhimbjen e saj përmes një shkrimi të ndjerë në Albanianpost.al “ Lamtumirë Stefano Marcelli!”

Reagimi im ishte i menjëhershëm, i mbushur me trishtim për ikjen e një njeriu që po e njihja në një mënyrë të rrallë. Marrëdhënia jonë ishte ndërprerë pikërisht kur komunikimi po bëhej më i hapur, duke na privuar nga mundësia e vazhdimit të shkëmbimeve tona profesionale dhe njerëzore. Kisha humbur rastin të njihesha më thellë me një gazetar të kalibrit të lartë, një mendimtar me një kulturë shkrimore unike, talenti i të cilit spikaste në median online. Për mua, bisedat tona dhe shëtitjet nga Tirana në Gjirokastër mbeten si leksione të vlefshme nga një intelektual i formimit të Kalvinos, i cili e analizoi Shqipërinë si një vend në tranzicion drejt Europës.

Fjalët që i dërgova Gertës si ngushëllim ishin: “Ato pak kohë që kemi qëndruar dhe kaluam së bashku, mbeten dhe do të mbeten në mendjen time, si momente të një fati komunikues. E dija që brenda tij, në thellësinë e mendjes, të përvojave dhe dijeve të tij, ishin thellësi dhe asete të pakapshme dhe të çmueshme, sidomos për një gazetar shqiptar, si unë. Sa shumë tema hapëm dhe sa shumë diskutime premtuam, por i hapëm për të na i mbyllur largimi i beftë i tij…”

Stefano Marcelli e përfundoi rrugëtimin e tij profesional në Shqipëri, duke shërbyer si një mentor për shumë kolegë. Ai mbante mbi shpinë pesë dekada përvojë. Qyteti i Firences, vendlindja e tij, e njihte atë si një profesionist të përkushtuar. Gjatë karrierës si reporter, ai la gjurmë të pashlyeshme, duke u pasuruar në redaksitë më të rëndësishme italiane si RAI, ndërsa shërbeu edhe si president i ISF, duke mbuluar ngjarje kyçe nga luftërat te ndryshimet politike.

Ai e kuptonte Shqipërinë me një qasje origjinale, duke mos u ndalur te fasadat, por duke depërtuar në realitetin e vërtetë të shqiptarëve. Duke shkruar për temat gjeopolitike, ai shfaqi modelin e një dijetari që ndiqte të vërtetën, duke ndjekur virtytin e sokratikut që kërkon dijen si një detyrë të vështirë.

Në shkrimet e tij, Marcelli nuk kurseu kritikat ndaj dukurive negative si korrupsioni, krimi i organizuar apo mangësitë në debatin politik shqiptar, duke qenë gjithmonë i drejtpërdrejtë dhe analitik.

Analizat e tij për Ballkanin, Europën dhe Rusinë e diferenconin atë nga shumë kolegë për nga thellësia. Veçanërisht, ai mbetet një autor me njohuri të sakta për situatën në Kosovë dhe rajon.

Stefano e trajtonte gazetarinë si një dëshmi faktike të historisë, jo si një vëzhgues pasiv.

Si prind, Marcelli la te fëmijët e tij, Sofinë dhe Andrean, një trashëgimi të çmuar, ndërsa bashkëshortes Gerta i mbetet ta vazhdojë rrugëtimin e tyre. Ai diti të linte gjurmë të rëndësishme.

Marcelli besonte te fuqia e mendimit dhe gjykimit kritik. Ai e mbrojti këtë bindje gjatë gjithë jetës së tij profesionale, duke i dhënë përparësi cilësisë së informacionit dhe pasurisë së analizës.

Në takimin tonë të fundit, diskutuam për ndikimin e Perandorisë Osmane te shqiptarët, një debat që mbetej i hapur. Arritëm në përfundimin se, ndonëse shumë shqiptarë përfituan, humbën gjithashtu mundësi të shumta për të ardhmen. Tani, i dashur Stefano, ky diskutim dhe të tjerë ndalen këtu. Unë nuk besoj te takimi i shpirtrave, por besoj te deviza jote: “Il giudizio, come sempre, solo ai lettori.” (Gjykimi, si gjithmonë, u takon vetëm lexuesve.”)

Lamtumirë miku im, që na e ndërpreve njohjen!

Tiranë, 6 Gusht 2026